در بر كند ؟ رعايت اصل وقوف بين خوف و رجا در مسألهء شفاعت البتّه از آيات و روايات صراحةً استفاده نمىشود كه فلان دسته يا فلان فرقه صد در صد مورد شفاعت واقع مىشوند تا موجب تجرّى براى كم‌فهمان گردد ، و به استناد پذيرش شفاعت دربارهء آنها دست به گناه بيالايند . و از طرفى هم وعدهء شفاعت إجمالًا داده شده است تا گنهكاران نااميد و مأيوس از رحمت حقّ نباشند ، و با گناه انجام داده شده يكسره خود را در آتش نپندارند ، بلكه رحمت واسعهء حقّ دستگير است و ارتباط با خدا و اولياى دين موجب عدم قطع پيوستگى با مبدأ است ، و همين امر موجب شفاعت و استخلاص از عذاب مىشود . و اين حالت وقوف بين خوف و رجاء ( ترس و اميد ) يك اصل مسلّم حياتى دينى است كه موجب رشد و تكامل است ؛ اين حال ، حركت‌آفرين و مُشَوِّق براى درجات و مقامات است . اگر بنى آدم بنا بود يكسره در خوف باشد و راه شوق و اميد به كمال و فوز به درجات براى او بسته بود ، هلاك و نابود مىشد و شدّت فشار و قهر نفسانى او را از پاى در مىآورد ، و تمام سرمايه‌هاى خدادادى او تباه و فاسد مىگشت و يك قدم توانائى نداشت تا به مرحلهء فعليّت و كمال نسبى هم جلو آيد . و اگر بنا بود پيوسته در اميد و رجاء به سر برد ، غرور نفسانى او را از رنج و حركت به سوى كمال باز مىداشت ، و در گوشهء خلوت مىآرميد و تجرّى در گناه و هتك حرمت الهى او را به منجلاب تباهى